faqe alternative http://emagjike.blogspirit.com/poezi/ Tue, 13 May 2008 01:54:01 +0200 blogSpirit.com All Rights Reserved http://emagjike.blogspirit.com/archive/2007/11/17/10-poezite-me-te-famshme.html http://emagjike.blogspirit.com/archive/2007/11/17/10-poezite-me-te-famshme.html noreply@blogspirit.com (Enver Neziri) Poezi Sat, 17 Nov 2007 19:48:01 +0100 1. Edgar <br /> Allan Poe<br /> <br /> KORBI<br /> <br /> Një mesnatë i trishtuar, po mendoja <br /> I drobitur i dërrmuar<br /> Dhe qëndroja mbi një vëllim të harruar,<br /> Me kokën mbi të.<br /> Një trokitje kam dëgjuar, një goditje shumë <br /> Të lehtë.<br /> Që ishte gati në të shuar te dera, përmbi të.<br /> Ndonjë vizitor troket te dera, po mendoja<br /> Për këtë<br /> Kjo do të jetë, asgjë më.<br /> Ah e kujtoj mirë, atë natë dhjetori krejt të nxirë.<br /> Thëngjijtë duke u shuar, hijen linin dhe terr <br /> sillnin në çdo orë.<br /> Isha në ankth të vinte dita, më kot gjithë natën<br /> Prita.<br /> Që librat të qetonin plagën për të dashurën<br /> Lenorë<br /> Vajzën rrezezjarrtë që në qiell quhet Lenorë<br /> Po në tokën tonë, pa emër përgjithmonë.<br /> Perdet e purpurta, të lehta, prej mëndafshi,<br /> me fëshfërimë,<br /> Po me futnin drithërimë që s'e kisha ndjerë<br /> kurrë, si atë.<br /> Kur zemra dridhej krejt, që të ishte më e qetë, i thoja se një mysafir, kërkon të vijë tek unë,<br /> tashmë.<br /> Ndonjë vizitor pa shpresë, kërkon të hyjë<br /> tek unë tashmë.<br /> Kjo do të jetë, asgjë më!<br /> <br /> Ndërkohë mora zemër, të mos prisja asgjë<br /> tjetër.<br /> Dhe i thashë: "Zot a zonjë s'e dëgjova atë<br /> zhurmë.<br /> Atë trokitje aq të lehtë, po dremisja krejt i<br /> qetë.<br /> Kërkoj të falur, që në fillim asgjë s'dëgjova<br /> unë"<br /> Pas kësaj i tronditur, i habitur, derën hapa unë.<br /> Errësirë, asgjë më shumë!<br /> Po vështroja i hutuar, nëpër drithma i tmerruar. <br /> Po dyshoja, ëndërroja, ç'të ishte ajo zhurmë. <br /> Shihja ëndrra që askush s'i kishte parë, në<br /> qetësinë e heshtur nga ç'do anë.<br /> Veç një tingull kisha ndjerë, që e thoja si në<br /> gjumë,<br /> Dëgjoja Lenorë, si jehonë-zhurmë, që e<br /> pëshpërisja i përgjumë.<br /> Vetëm kaq, asgjë më shumë!<br /> U ktheva në dhomë, me shpirt të përvëluar,<br /> i hutuar<br /> I shqetësuar, befas trokitje më të fortë dëgjoj<br /> unë.<br /> Në dritaren mbyllur mirë, po troket ky<br /> fatnxirë,<br /> Do vështroj, që të gjej kush e solli këtë<br /> zhurmë,<br /> Ta zgjidh këtë mister, të qetësohem nga<br /> kjo zhurmë.<br /> Është era, asgjë më shumë!<br /> Dhe s'e zgjata, dritaren e hapa, me flatra plot<br /> me pende,<br /> Hyn një korb si i shenjtë, hijerëndë pa thënë<br /> asgjë,<br /> Pa qëndruar, si një zot a zonjë, i lashtë si<br /> atëherë, <br /> Mbi një bust Palade përmbi derë, pa bëre gjë. <br /> Ulet në të, pa një zhurmë, pa kërkuar tjetër gjë.<br /> Vetëm ulet, asgjë më!<br /> Ky korb plot shkëlqim, solli gaz në tmerrin<br /> tim,<br /> Nga kjo pamje kaq krenare që e mban<br /> korbi me zor,<br /> "E shoh që të kanë qethur, po nuk je zog<br /> i trembur, <br /> Pa ma thuaj korb i zi, emrin tënd mbretëror<br /> Në brigjet e nxira të Plutonit, ku je zot<br /> mbretëror. "<br /> Kërret korbi "Nevermore"<br /> Mbeta krejt i habitur kur dëgjoj të ketë<br /> thërritur,<br /> Korbi fjalë që dridhen brenda në kraharor. <br /> Askush nuk mendon të dëgjojë zog të zi, që<br /> flet si njeri<br /> Dhe kërret pa pushuar, i tmerruar mbi bustin<br /> skulpturor,<br /> Me zë këngëtor, përmbi bustin skulpturor.<br /> S'e ka emrin "Nevermore"<br /> Ky korb kaq krenar që rri vetmitar, vetëm thotë, <br /> Ato fjalë, që i solli nëpër botë, në acarin dimëror.<br /> Ato vetëm ka në shpirt, vetëm ato pëshpërit. <br /> Po do të ikë në agim, të më lërë të pashpresë,<br /> në terror.<br /> Si të tjerë do të shkojë, që të mbetem në terror.<br /> Kërret korbi "Nevermore"<br /> Tashmë i trembur nëpër natë, që qetësia u<br /> prish prapë<br /> S'ka dyshim me vete thashë, që ky korb<br /> pa humor.<br /> Këto fjale vetëm di, këtë refren kaq të zi.<br /> Ndonjë zotëri i shkretë, ia ka thënë atë prorë, <br /> Dhe tani, mbushur me melankoli, korbi thotë<br /> prorë.<br /> Vetëm "Never, nevermore"<br /> Ai vazhdonte atë avaz, dhe në fytyre më sillte gaz.<br /> Një kolltuk që ngjallte shumë kujtime, në këtë orë.<br /> E çova para derës sime, i zhytur në ëndërrime. Kërkoja të mësoja, ç'do të thotë ky korb-horr. <br /> Ogurzi, i drobitur, i vrenjtur, faqezi,<br /> ky korb-horr. <br /> Me kërrkërimën "Nevermore".<br /> E vështroja si i ngrirë, i zhytur në mendime, <br /> Korbi me sy prej vetëtime, në dritën e përkorë. <br /> Po e digjte zemrën time, mbi mbulesën kadife, <br /> Që një llambë e ndrinte atë atje me ndriçim<br /> shkëlqimor,<br /> Në ngjyrën vjollcë thosha: ajo në ndriçimin shkëlqimor<br /> S'do të ulet "Nevermore"<br /> Papritmas kisha ndjerë, një arome, një si erë, <br /> Që një engjëll e kish sjelle me temjanin mbretëror.<br /> Me tingëllima, po pa u dëgjuar, mbi qilimin<br /> pushmbuluar.<br /> Fatkeq, zoti nepenthë të ka sjellë dhe lëng qiellor,<br /> Lenorën të harrosh, pra pije tashmë lëngun qiellor!<br /> Kërret korbi "Nevermore"<br /> Profet thirra shpirtnxirë, zog a djall i pamëshirë, <br /> Po profet je, ndonëse tashmë ke nur djallëzor. <br /> Je i trishtë, po i patrembur, ke ardhur ti tani,<br /> Në këto brigje me vetmi dhe magji, në shpirtin e gjorë,<br /> Ne Galad a ka balsam të qetojë zemrën e gjorë.<br /> Kërret korbi "Nevermore"<br /> Profet thirra shpirtnxirë, zog a djall i pamëshirë, <br /> Po profet je, ndonëse tashmë ke nur djallëzor. <br /> Për këtë qiell dhe për këtë zot, që të dy<br /> i falemi sot,<br /> Thuaji shpirtit a do të gjejë kur të shkojë<br /> në qiellin engjëllor,<br /> Vajzën rrezezjarrtë që quhet Lenorë në qiellin<br /> engjëllor.<br /> Kerret korbi "Nevermore"<br /> Le të jetë kjo tingëllimë për ndarjen tonë,<br /> thirra nëpër dhomë.<br /> Shko përsëri, te Plutoni sterrë i zi, nëpër terrin<br /> shkëmbor.<br /> Pendë ti mos lër asnjë, mos më mashtro më.<br /> Lëre bustin ti tani, të jem në vetmi,<br /> ti korb - horr,<br /> Hiqe sqepin nga zemra ime, hiqe formën<br /> e mallkuar o zog - horr!<br /> Kërret korbi "Nevermore"<br /> Dhe mbi bust qëndron përherë, pa lëvizur<br /> korbi sterrë.<br /> Mbi Paladën ngjyrëzbehtë, me vështrimin<br /> tmerr - terror,<br /> Qëndron i hutuar, me sy të përvëluar, duke ëndërruar.<br /> Dhe drita që mbi të bie, lëshon poshtë një si hije, me valëzim drithmor.<br /> Dhe shpirti që më mori theror, në valëzimin drithmor,<br /> S 'do te ngrihet - nevermore.<br /> <br /> <br /> <br /> 2. Sergej Esenin<br /> <br /> Njeriu i zi<br /> <br /> O mik, i dashur mik!<br /> I sëmurë tashmë lëngoj!<br /> Nuk di, kjo dhimbje nga vjen,<br /> Era kudo fishkëllen.<br /> Mbi fushën e zbrazët gjëmon!<br /> Si lëndinat bari në shator,<br /> Trurin alkooli pushton!<br /> Veshët në kokë më tunden,<br /> Si krahë zogu në fluturim<br /> Koka nga qafa kërkon të shkëputet.<br /> Të rrijë më, s'ka durim.<br /> Njeri i zi!<br /> Njeri i zi!<br /> Njeri i zi!<br /> Në shtrat je ulur tani<br /> Njeri i zi!<br /> Dhe gjumi s'më vjen në sy.<br /> Njeriu i zi!<br /> Sjell një libër - çudi<br /> Dhe ulet tek unë, aty<br /> Si mbi një murg të ngrirë<br /> Lexon dhe psherëtin<br /> Për një rrugaç që s'ka nder<br /> Dhe mall në shpirt të sjell<br /> Njeri i zi!<br /> Njeri i zi!<br /> Dëgjo, dëgjo!<br /> Më thotë ai.<br /> Nga libri mëso<br /> Planet e ëndrrat, që ky njeri<br /> Pati aty!<br /> Ku sharlatanë ka plot,<br /> Në atë vend-neveri.<br /> Por dëbora në këtë vend të zi,<br /> Në dhjetor shtrihet, plot bardhësi.<br /> Dhe tufanet që fryjnë, <br /> Sjellin gaz-lumturi<br /> Horr i poshtër, ish ky njeri,<br /> Po prapë, lezet kishte plot.<br /> Nga soji më i mirë që ka kjo botë.<br /> Ishte i hijshëm,<br /> Madje dhe poet<br /> Më i fuqishëm se<br /> Njerëzit e tjerë.<br /> Një farë gruaje <br /> Mbi dyzet vjet<br /> E quante të ndyrë. Po,<br /> E kish miken e vet.<br /> Njeriu i shkathët<br /> Është i lumtur,<br /> Thotë ai.<br /> Po kush e di,<br /> Ai që nuk ka shkathtësi<br /> Nuk ndjen lumturi.<br /> Nëse guxim do të kesh<br /> Gazin e jetës, patjetër do të gjesh.<br /> Në shi dhe furtunë,<br /> Në dallgët e jetës<br /> Kur halle ke shumë<br /> Qesh...dhe patjetër,<br /> Gëzimi vjen prapë<br /> Ky është arti më i lartë. <br /> Njeri i zi!<br /> Qëndro tani!<br /> Ti s'ke mësuar vërtet<br /> S'je zhytës që futesh në det.<br /> Ç'më duhet mua të di,<br /> Për një skandaloz poet,<br /> Të lutem ik dhe shko<br /> Një tjetri ia thuaj këto!<br /> Njeri i zi!<br /> Vështron me neveri.<br /> Sytë tashmë ia mbulon<br /> Një vrer që jeshilon<br /> Sikur do të më thotë<br /> Që jam horr dhe kusar.<br /> Që vetë vjedh në këtë botë.<br /> Pa turp, ç'ka tjetri ia marr. <br /> O mik i dashur mik,<br /> I sëmurë tashmë lëngoj,<br /> Nuk e di kjo dhimbje nga vjen,<br /> Era kudo fishkëllen,<br /> Mbi fushën e zbrazët gjëmon.<br /> Si lëndinat, bari në shtator,<br /> Trurin, alkooli pushton. <br /> Nata krejt e acartë <br /> Udhëkryqi i heshtur qëndron,<br /> Dhe unë i vetëm n'dritare<br /> As shok, as mik nuk kërkoj.<br /> Stepa krejt e mbuluar,<br /> Me pluhur të butë, gëlqere,<br /> Drurët në kopsht kanë qëndruar <br /> Të heshtur, si kurrë ndonjëherë.<br /> Tutje-tëhu dëgjohet,<br /> Një zog i orëve të liga<br /> Dhe drurët - kalorës marrin,<br /> Trokthin e çmendur, nga frika.<br /> Po ja, duket njeriu i zi,<br /> Ulet në kolltuk përsëri,<br /> Cilindrin nga koka e heq,<br /> Kostumin me forcë zbërthen. <br /> Dëgjo! Dëgjo!<br /> Po gërhet ai.<br /> Më afër më vjen<br /> Të më shohë më mirë<br /> Dhe vazhdon: <br /> Nuk kam parë njeri, më të poshtër se ti<br /> Që pa gjë pa shkak<br /> Të rrijë në gjumë, çdo natë. <br /> Ndoshta i gabuam jam!<br /> Shih si duket lart hëna.<br /> Pra lëri o mik, këto gjëma<br /> Lëri proçkat mënjanë.<br /> Ndoshta tashmë ajo vjen.<br /> Me shalat tamam si kërcu.<br /> Dhe ti fillon e lexon<br /> Vjershat që shkruan këtu.<br /> Ah! Sa i dua poetët!<br /> Këdo ata e zbavitin.<br /> Sa herë takohen me njerëzit,<br /> Avazet e tyre nisin.<br /> Një vajze fytyrën me prenka<br /> Poeti me flokë të lëshuar<br /> I flet për botë të tjera<br /> Për epshin që s'ka të mbaruar.<br /> Nuk e di, aspak s'e kujtoj<br /> Atje diku në një fashat<br /> Jetonte një djalë në kalugë<br /> Apo ndoshta, ish në Rjazan.<br /> Tashmë akoma s'e di...<br /> I kishe sytë e kaltër.<br /> Dhe flokët të verdhë flori.<br /> U rrit,<br /> I hijshëm,<br /> Madje dhe poet,<br /> Më i fuqishëm <br /> Se njerëzit e tjerë.<br /> Një farë gruaje<br /> Mbi dyzet vjet,<br /> E quante të ndyrë. Po,<br /> E kish miken e vet.<br /> Njeri i zi!<br /> O mik i ndyrë<br /> Fama jote tani<br /> Kudo ka hyrë <br /> Këtë famë e ke ti,<br /> Njeri i zi!<br /> Me tërbim i sulem,<br /> Me bastun e qëlloj<br /> Në fytyrën e poshtër <br /> Dhe krejt e dërrmoj.<br /> Hëna tashmë ka vdekur<br /> Në dritare zbardh agimi<br /> Ah! Moj natë,<br /> Natë e tmerrshme trishtimi!<br /> Me cilindrin në kokë qëndroj,<br /> Askush nuk është me mua<br /> I vetëm jam<br /> Para pasqyrës, që kam copëtuar. <br /> <br /> <br /> 3.<br /> Henri Longfellow<br /> Rinia ime e humbur<br /> <br /> Shpesh kujtoj një qytet të bukur,<br /> Që ndodhet te bregu në det<br /> Shpesh atje në ëndrra përkundur,<br /> Në rrugët e dashura në qytet<br /> Më kujtohet rinia dhe gëzimet e saj,<br /> Një këngë e Leplendit kënduar me zjarr.<br /> Ajo më thotë prapë, përherë:<br /> "Dëshira e fëminisë, ikën si erë,<br /> Kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> Hijet e pemëve para syve më rrinë<br /> Duket sikur ngadovezullojnë<br /> Dallgët dëgjoj, në detin - oshëtimë,<br /> Ishujt Hesperajde që më thonë<br /> Për ëndrrat e bukura që ndrijnë si ar.<br /> Ajo këngë e vjetër më djeg si zjarr.<br /> Ajo drithma më fut kudo, përherë:<br /> "Dëshira e fëminisë, ikën si erë,<br /> kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> Kujtoj sorkadhe dhe zogj të harbuar,<br /> Dallgë deti që sjellin gëzim.<br /> Detarë spanjollë mustaqembuluar,<br /> Bukurinë e anijes që është në lundrim.<br /> Magjinë e detit me ngjyra si ar, Magjinë e këngësplot afsh e zjarr<br /> Atë këngë e kujtoj përherë:<br /> "Dëshirat e fëminisë, ikën si erë,<br /> kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> I kujtoj dallgët që sulen në det,<br /> Fortesën mbi kodër që rri mënjanë.<br /> Krisma gimi që rrahin në breg,<br /> Që mbushin hapësirën në çdo anë.<br /> Mbrëmjet e bukura me ngjyra si ar,<br /> Melodinë e këngës kur merrte zjarr<br /> Ajo dhe tashmë më rrënqeth përherë: <br /> "Dëshirat e fëminisë, ikën si erë,<br /> kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> Kujtoj gjithmonë betejat ditë e natë,<br /> Gjëmime lufte si dallgë - tërmet.<br /> Kapitenë të vdekur, luftëtarë pa jetë. <br /> Në varret që shohin vetëm det.<br /> Tashmë valë ka në çdo an'<br /> Dhe ajo këngë vajtimi thënë me zjarr<br /> Me drithma më thotë përherë:<br /> ""Dëshirat e fëminisë, ikën si erë,<br /> kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> Era rreh mbi kupola gjethesh të blerta,<br /> Hije të zymta ka në Pyllin e Drerëve<br /> Miqësi të lashta dhe dashuri të vjetra,<br /> Një këngë sabati që shkon drejt qiejve.<br /> Që këndohej me mall në ato an'<br /> Më kujton vargje me push dhe me zjarr.<br /> Melodia e tyre më ndjek përherë:<br /> "Dëshirat e fëminisë, ikën si erë,<br /> kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> Kujtoj shkëlqime dhe trishtime që vijnë,<br /> Në mendimet e fëmijëve tanë në shkollë<br /> Heshtjen dhe këngët që në zemër rrinë<br /> Dhe profecitë që mbushin shpirtin tonë<br /> Ato janë kujtime që shtrihen pa cak<br /> Që ajo këngë m'i sjell prapë me zjarr.<br /> Ajo këngë që të shqetëson përherë:<br /> "Dëshirat e fëminisë, ikën si erë,<br /> kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> <br /> Për shumë gjëra nuk mund të flas,<br /> Shumë ëndrra mbetën pa jetë..<br /> Shumë mendime zemrën e bëjnë të plasë<br /> Dhe fytyra merr ngjyrë të zbehtë.<br /> Para syve mjegull ka në çdo an'<br /> Dhe fjalët fatale të asaj kënge zjarr<br /> Shpirtin ma zgjojnë për herë:<br /> "Dëshirat e fëminisë, ikën si erë,<br /> kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> Tashmë vetëm hije që ngjallin habi,<br /> Shoh në qytetin tim të vjetër<br /> Po në ajër ka shumë dashuri,<br /> Dhe hijet e tij më futen në çdo zemër.<br /> Drurë të dashur shoh në çdo an'<br /> Duket se këndojnë atë këngë zjarr.<br /> Dhe zemrës i pëshpërit përherë:<br /> "Dëshirat e fëminisë, ikën si erë,<br /> kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> Pylli i Drerëve ka shumë hijeshi,<br /> Po gëzimi atje si dhimbje të ngjan<br /> Zemra ime në ato vende rri,<br /> Mes ëndrrash dhe endjesh që nuk janë!<br /> Rininë e humbur gjej në ato an'<br /> Dhe kënga e bukur me magji dhe zjarr<br /> Mes degësh dhe fletësh përsërit përherë:<br /> "Dëshirat e fëminisë, ikën si erë,<br /> kujtimet e rinisë, në shpirt janë thellë".<br /> <br /> 4. Sharl <br /> Bodler<br /> <br /> Albatrosi<br /> <br /> Shpesh për zbavitje, detarët në lundrim,<br /> Marrin albatrosë, ca zogj të mëdhenj deti<br /> Që ndjekin anijen me përtim në rrugëtim<br /> Kur kjo rrëshqet mbi zgavra tmerri.<br /> Sapo mbi dërrasa, ata i lëshojnë,<br /> Këta mbretër të hapësirës së kaltër<br /> Ulin me dhimbje flatrat që bardhojnë,<br /> Si lopata lundrimi në rërën e lagësht.<br /> Ky udhëtar me krahë bëhet i plogët<br /> Shformohet dhe shëmtohet, s'ka më bukuri,<br /> Dikush i prek me llullë sqepin e dobët,<br /> Tjetri e përtall, çalon përbri tij.<br /> Poeti ngjason, me këtë princ kaltërsish,<br /> Që sfidon shigjetarin, përqesh stuhinë<br /> Po kur në tokë ai ulet sërish<br /> Krahët gjigandë si pengesa i rrinë. <br /> <br /> 5.<br /> Edgar <br /> Allen Poe<br /> <br /> Anabel Li<br /> <br /> Shumë vite kanë kaluar,<br /> Në një mbretëri të bukur plot magji.<br /> Afër detit jetonte një vajzë e dashuruar<br /> Me emrin e shtrenjtë, Anabel Li.<br /> Jetonte ajo vetëm duke menduar,<br /> Të më deshte dhe t'i shfaqja dashuri.<br /> Ishte e freskët, e brishtë, e dashur,<br /> Në këtë mbretëri plot magji.<br /> Afër detit dhe unë isha i ri<br /> Dashuria jonë, kalonte çdo dashuri.<br /> Sa e desha vajzën time Anabel Li!<br /> Engjëjt që rrinin në qiellin e kaltër, <br /> Na shihnin të vrenjtur me zili.<br /> Kaluan vite, ata që na kishin zili,<br /> Në këtë mbretëri plot magji.<br /> Afër detit dërguan një të zezë stuhi,<br /> Që e ngriu, vajzën time, Anabel li.<br /> U sulën engjëjt dhe zbritën në tokë, <br /> E morën atë nga kjo jetë.<br /> E varrosën, më mbytën në lotë, <br /> Në këtë vend afër në det. <br /> Engjëjt që nuk janë krejt të lumtur,<br /> Na shihnin me smirë ne të dy<br /> Oh! Kjo ishte arsyeja (çdokush e di)<br /> Që në këtë mbretëri plot magji<br /> Afër detit, tufani erdhi për ta shkulur<br /> Për ta vrarë, vajzën e bukur, Anabel Li.<br /> Dashuria jonë, qe më e fortë se çdo dashuri,<br /> Që kanë ata që janë mbi ne<br /> Që janë mtë ditur se ç'jemi ne. Prandaj dhe engjëlli që në qiell rri,<br /> Dhe djalli që vështron me zili,<br /> Shpirtin tim nuk e shkulin dot krejt<br /> Nga e bukura ime, Anabel Li.<br /> Hëna kur del, më mbush me ëndrra<br /> Për engjëllin e bukur Anabel Li<br /> Kur yjet janë në qiell më rreh zemra,<br /> Ata flasin, për vajzën time, Anabel li.<br /> Kur valët përplasen me furi, unë rri aty,<br /> Mendoj për atë bukuri<br /> Që e desha me aq dashuri.<br /> Për nusen time, të varrosur te bregu në det,<br /> Në varrin që dallgët e rrahin përjetë. <br /> <br /> <br /> 6.Jorgo Seferis<br /> <br /> Gjendja shpirtërore e një dite<br /> <br /> Gjendja shpirtërore e një dite, që përjetuam<br /> Dhjetë vite më parë në një vend të huaj<br /> Shpirti i shpenguar, i një çasti të lashtë që <br /> Flatrat hapi dhe iku si një engjëll i Zotit,<br /> Zëri i një gruaje të harruar, me shumë <br /> Shqetësim dhe mundim,<br /> Një fund pa ngushëllim, janë sfondi <br /> i mermertë që solli, dikur shtatori<br /> Shtëpi të reja klinikash me pluhur sëmundjesh<br /> Ekstantemike dritare në dyqane arkivolesh.<br /> A mund ta kuptojë dikush, vuajtjen shpirtërore<br /> Të një farmacisti në shërbimin e natës?<br /> Dhoma rrëmujë, kuadratet e dritareve,<br /> Dyert të hapura si varre, si gojë egërsirash.<br /> Një burrë i lodhur nxjerr letrat e bixhozit<br /> Me yjet bisedon, vështron dhe kërkon.<br /> Shqetësohet: nëse te dera të trokasin, kush do ta<br /> Hapë atë? Nëse hap një libër kë do të kërkojë<br /> Në të? Nëse hap shpirtin, kush do ta njohë?<br /> Hallka të një zinxhiri.<br /> Ku është dashuria, që me një të goditur e <br /> Ndan kohën me dysh dhe e saldon prapë?<br /> Fjalë vetëm dhe gjeste. Një monolog monoton<br /> Para pasqyrës, poshtë një rrudhe qëndron.<br /> Si një pikë bojë shkrimi mbi shami, përpihet<br /> Mërzia dhe rri.<br /> Të gjithë në këtë anije kanë vdekur, po ajo<br /> Ecën në rrugën që filloi, kur nga porti u nis.<br /> Si janë rritur thonjtë e kapitenit... dhe oficeri<br /> Që tre dashnore ka në çdo port i praruar...<br /> Deti dallgëzon ngadalë, valët dhe direkët<br /> Mbushen me krenari, dita bëhet më e butë.<br /> Befas shkëlqejnë tre delfinë në të zi, një<br /> Sirenë deti buzëqesh, një detar i harruar shtyn anijen mënjanë, duke e lëvizur në çdo anë. <br /> <br /> 7.Alfred Tenisën<br /> <br /> Vajza e mullxhiut <br /> <br /> Vajz' e vogël e mullxhiut<br /> Rritet, rritet si burbuqe<br /> Më zu meraku, mua të ziun<br /> Për buzët e saj të kuqe.<br /> Të isha vëth në vesh të saj<br /> T'i prekja qafën me mall!<br /> Të ishabrez, te beli i bukur, <br /> Te beli që s'më la të qetë<br /> Te zemr'e saj në qoshe srukur.<br /> Të ndieja rrahjet plot me jetë.<br /> Në çaste gazi e vajtme<br /> Ta mbaja fort, në dorën time.<br /> Sigjerdan te gjoksi i ri,<br /> Do desha të qëndroja<br /> Ditë e natë të dëgjoja<br /> Si psherëtin, e qesh ai<br /> Dhe pastaj, ta pushtoja <br /> Pa pushuar në krahët e mi.<br /> <br /> <br /> 8. Mihai minesku<br /> <br /> Gjer tek ylli<br /> <br /> Nga ylli, rruga gjer tek ne,<br /> Është e gjatë dhe s'mbaron<br /> Që drita të vijë përmbi dhe<br /> Me mijëra vite do të shkojnë.<br /> Ndoshta ylli s'është më,<br /> U shua në botën errësirë<br /> Po drit' e tij ecën gjithnjë<br /> Tashmë tek ne ka arrirë.<br /> Nga kandili i tij i shuar,<br /> Ndriçimi endet nëpër botë<br /> Ylli shumë pat jetuar,<br /> Por kur vdiq, erdhi në tokë.<br /> Kur dashuria ikën e s'vjen<br /> E mbulon hija e trishtimit<br /> Kujtimi i saj prapë na gjen,<br /> Siç na gjen vala e ndriçimit. <br /> <br /> <br /> 9.Xhelaledin Rumi<br /> <br /> Kur dashuria është grackë <br /> <br /> Kur në grackë është kapur dashuria,<br /> Atë që syri vështron, nuk është mëkat.<br /> Tashmë ai nuk sheh, më rrezet e tija,<br /> Nga brenda flet, shpirti i ngratë.<br /> Ai tashmë është dehur, me verë,<br /> Që e piu nga dashuria e vërtetë.<br /> Kur ishe e imja, nuk shkoje me të tjerë,<br /> Më premtove, se kështu do të jesh përjetë.<br /> Dashuria ime, nuk ka për t'u zbehur<br /> Dhe kur të jem larg në syrgjyn<br /> Shkëlqimi tradhton, thëngjillin e fshehur<br /> Dashuria tradhton shpirtin tim.<br /> Vezullimi i syrit, kap dashurinë në grackë,<br /> Toka ku shkel bëhet si fron mbreti.<br /> Sa herë që ti do, do të jemi bashkë<br /> Jam skllavi yt, do kthehem nga kurbeti. <br /> <br /> 10. Hajnrih Hajne<br /> <br /> Helena<br /> <br /> Më je betuar, deri në varr,<br /> Me magjinë tënde më ke folur<br /> Se do më duash tërë zjarr,<br /> Po prapë mbetem i pangopur.<br /> Gojën, te fytyra ime e ver,<br /> Fryma jonë s'ka të sosur<br /> Shpirtin tënd, do ta pi krejt<br /> Të vdekshmit janë të pangopur.